Uzman Çavuş Olmak İçin Yaş Sınırı Nedir? Kayseri’de Bir Günlüğün İçinden Doğan Hikâye
Kayseri’de bir akşam: içimde büyüyen o sessiz soru
Kayseri’nin akşamları hep biraz sert olur. Soğuk, keskin ve insanın içine işleyen bir rüzgârı vardır. Pencerenin kenarında oturmuş defterime bir şeyler karalarken aklımdan tek bir soru çıkmıyordu: Uzman çavuş olmak için yaş sınırı nedir?
Bunu ilk kez bir iş ilanına bakarken görmüştüm. Basit bir satır gibi duruyordu ama içimde bir yere takılmıştı. Çünkü o satır, benim gibi 25 yaşında, hayatını hâlâ “ne olacağım ben?” sorusuyla tartan biri için ya bir kapıydı ya da sessizce kapanan bir ihtimal.
Ben Kayseri’de yaşayan, duygularını saklayamayan biriyim. Günlük tutarım. Bazen sabaha karşı, bazen sadece içim sıkıldığında. O gün de öyleydi. Defterin ilk satırına şunu yazmıştım: “Yaşım ilerliyor mu, yoksa ben mi geride kalıyorum?”
İlk karşılaşma: bir ilan, bir hayal ve bir tereddüt
O gün kahvede otururken telefonumda kaydırdığım ilanlar arasında bir cümle gözüme çarptı. Askeri personel alımıyla ilgiliydi. İçimde bir şey kıpırdadı. Sanki uzun zamandır susturduğum bir tarafım uyanmış gibiydi.
İşte tam o an kendime şu soruyu sordum: Uzman çavuş olmak için yaş sınırı nedir?
Araştırdıkça öğrendim ki genelde başvurular için yaş sınırı çoğu alımda 27 civarında olabiliyordu. Ama bu bilgi bile içimdeki karmaşayı azaltmadı. Çünkü mesele sadece bir sayı değildi. O sayı, benim için “geç kaldım mı?” sorusunun başka bir versiyonuydu.
İçimde iki ses vardı:
Bir tarafım fısıldıyordu: “Daha şansın var, dene.”
Diğer tarafım ise daha ağır konuşuyordu: “25 yaşındasın, herkes yol alırken sen hâlâ düşünüyorsun.”
O gece defterime uzun uzun yazdım. Satırlar birbirine karıştı. Kayseri’nin soğuğu camdan içeri sızarken, ben kendi içimde daha büyük bir soğukla boğuşuyordum.
Bir ziyaret: eski bir arkadaş ve kırılan cesaret
Birkaç gün sonra eski bir arkadaşımı gördüm. Askerlikten yeni dönmüştü. Üzerinde hâlâ o disiplinin izleri vardı; konuşması bile daha net, daha keskin gibiydi.
Ona sordum:
“Uzman çavuş olmak için yaş sınırı nedir, biliyor musun?”
Gülümsedi ama o gülümsemenin içinde bir yorgunluk vardı.
“Genelde 27’ye kadar alım oluyor,” dedi. “Ama mesele yaş değil, dayanıklılık.”
O cümle aklıma kazındı. Yaş değil, dayanıklılık…
Ama eve döndüğümde içimdeki hayal kırıklığı yine konuşmaya başladı. Çünkü ben dayanıklılığı kendimde görüyordum ama “ya geç kaldıysam?” düşüncesi daha ağır basıyordu.
Defterime o gece sadece şunu yazabildim: “Bazen insanın en büyük düşmanı zaman değil, kendi şüphesi.”
İçimdeki çatışma: umutla korkunun savaşı
Günler geçtikçe bu düşünce bir takıntıya dönüştü. Sabah uyanınca ilk aklıma gelen şey buydu. Akşam yatarken son düşündüğüm yine aynı soruydu: Uzman çavuş olmak için yaş sınırı nedir?
İçimde iki kişi sürekli tartışıyordu.
Bir tarafım:
“Henüz geç değil. Başvur, dene, araştır.”
Diğer tarafım:
“Her geçen yıl seni biraz daha geride bırakıyor.”
Bir gün Erciyes Dağı’na karşı otururken kendimi izledim. İnsanlar yürüyordu, hayat devam ediyordu. Ben ise sadece düşünüyordum. O an içimde bir kırılma hissettim. Hayal kurmakla, hayal için adım atmak arasındaki farkı ilk kez bu kadar net gördüm.
Ve o fark canımı acıttı.
Başvuru ihtimali: umutla titreyen bir karar anı
Bir akşam bilgisayarın başında otururken başvuru şartlarını tekrar açtım. Yaş sınırı, eğitim durumu, fiziksel yeterlilik… Her satır bir duvar gibi duruyordu önümde.
Ama bir satır vardı ki beni tutuyordu: “Başvuru şartlarını sağlayan adaylar…”
O an içimdeki mühendis tarafım konuştu:
“Veri topla, şartları karşılaştır, ihtimal hesabı yap.”
Ama içimdeki duygusal taraf daha güçlüydü:
“Bu bir hesap değil. Bu bir cesaret meselesi.”
Ellerim biraz titreyerek deftere şunu yazdım: “Belki de sorun yaş değil. Belki de denememek.”
Ama yine de korkuyordum. Çünkü denemek, başarısız olma ihtimalini de kabul etmekti.
Kayseri sokaklarında bir yürüyüş: kendimle yüzleşme
Bir gece Kayseri sokaklarında yürüdüm. Hava soğuktu. İnsanlar evlerine çekilmişti. Şehir sessizdi ama benim içim gürültülüydü.
O sırada tekrar sordum kendime:
“Uzman çavuş olmak için yaş sınırı nedir diye bu kadar düşünmek neden bu kadar yorucu?”
Cevap basitti aslında: Çünkü mesele yaş değil, yön meselesiydi.
Bir banka oturdum. Ellerimi cebime soktum. Ve ilk kez dürüstçe kendime söyledim:
“Ben korkuyorum.”
Bu cümle kolay çıkmadı. Ama çıktıktan sonra içimde bir şey hafifledi.
Çünkü korkuyu kabul etmek, onunla savaşmaktan daha gerçekti.
Bir kararın eşiği: içimdeki seslerin sessizleşmesi
O gece eve döndüğümde defterimi açtım. Uzun süre boş sayfaya baktım.
Sonra yazmaya başladım:
“Eğer yaş sınırı 27 ise, önümde zaman var. Ama mesele bu değil. Mesele ben bu yolu gerçekten istiyor muyum?”
İçimdeki mühendis sessizdi artık. Hesap yapmıyordu.
İçimdeki duygusal taraf ise yavaşça sakinleşmişti. Çünkü ilk kez korkudan değil, düşünceden konuşuyordum.
O an fark ettim ki, Uzman çavuş olmak için yaş sınırı nedir? sorusu aslında bir başlangıç noktasıydı. Ama asıl soru şuydu: “Ben ne istiyorum?”
Son sahne: defterde kalan izler ve içimde büyüyen netlik
Aradan günler geçti. Sorular tamamen kaybolmadı ama şekil değiştirdi. Artık daha az panik, daha çok netlik vardı.
Defterimin son sayfalarından birine şunu yazdım:
“Yaş sınırı bir çizgi olabilir. Ama insanın kendine çizdiği sınır daha keskindir.”
O gece Kayseri’nin soğuğu yine vardı. Ama bu kez içimde farklı bir his vardı. Korku tamamen gitmemişti ama artık yalnız değildi.
Çünkü artık şunu biliyordum: mesele sadece Uzman çavuş olmak için yaş sınırı nedir? sorusunun cevabı değildi. Mesele, o cevabı öğrenip ne yapacağımdı.
Ve belki de en önemlisi, artık kendime daha dürüsttüm.
Pencerenin kenarına tekrar oturdum. Defter kapalıydı. Ama içimde yeni bir sayfa açılmış gibiydi.
“2026 jandarma alımı ne zaman” konusundaki yazımızı okuduğunuz için teşekkür ederiz. Netromakmakina olarak sizlere her zaman kaliteli içerik sunmaya devam edeceğiz.